در وجودم چيزي هست که تو را نجوا مي کند ... و تنها عشق مرا رها مي کند ... و نور آن نگاهي ست که تو به من روا مي کني ... پس عشق و نور را از من دريغ نکن و بر من بتاب که بي عشق تو ؛ بي نگاه تو ؛ بي تو رو به غروب رهسپارم .... مرا به طلوعي ديگر برسان ....
 
 
****************************
 
بيان احساسات.....
 
 
چشمانم در نگاهش ساعتها خيره ماند  
  
حرفي براي هم نداشتيم
 
 زيرا قلبهايمان در حال نجوا بودند
      
نميخواستم خلوتشان را بر هم زنم
 
   سكوت را ترجيح دادم
 
تا قلبهايمان درد و دل كنند
 
            چشمهايش عمق عشق را فرياد ميزد
 
هوس بوسيدن لبهايش آزارم ميداد
 
         عشق مقدسمان را با هوسي زودگذر آلوده نكردم
 
اما چشمانم با اندامش عشق بازي مي كرد
 
چه عاشقانه بود ديروزم...
 
 چه تاريکست امروزم...
 
به آتش مي کشم خود را
 
   اگر فردا چنين باشد...

 

بعد از این همه انتظار حالا تنها بر دیوار کوچه باغ پاييز زندگی نقشی از ياس و نرگس مانده ... اين همه منتظر ماندی که چه ؟ که مرگ ياس و نرگس را باور کنی ... که تنها ياد آنها را در دل بپرورانی ... نه ! تو برای انتظار نيستی ! تو خود ياسی که من از عطر تو تا ته کوچه باغ بهار ؛ آری ! کوچه باغ بهار زندگی می روم و پيچکی می شوم بر تن احساس تو ... تو حسرت نخور که من آمدم با بهانه ی پر کردن پروانه وار روزهای زندگی تو در ته کوچه باغ ... فقط مشکل اين است که کمی بيش نمانده تا زود دير شود و من آن نقطه ی ارزن وار و تنها شوم ... به گمانم کمی ميتوانی سريعتر بيايی ... پس بيا ...
 

نوشته شده توسط علی امینی در شنبه سی ام اردیبهشت 1385

لينك ثابت